Τα «ενδιάμεσα» του προϊόντος σου είναι κι αυτά προϊόν

Το λοιπόν. Θέλω να γράψω για κάτι που με απασχολεί καιρό και άμα το δεις μια φορά δεν το ξε-βλέπεις με τίποτα: στα προϊόντα μας έχουμε εμμονή με τα βασικά interactions — το dashboard, τον editor, το checkout — και ξεχνάμε εντελώς τους χώρους ανάμεσά τους. Τα loading screens. Τα error messages. Τα confirmation dialogs. Τα τρία δευτερόλεπτα που μια σελίδα αποφασίζει αν θέλει να υπάρξει ή όχι.

Το UX δανείζεται μια ωραία λέξη από την αρχιτεκτονική γι' αυτά: liminal spaces. Διάδρομοι, ασανσέρ, αίθουσες αναμονής — μέρη που τα διασχίζεις πηγαίνοντας κάπου αλλού. Κανείς δεν σχεδιάζει τους διαδρόμους του προϊόντος του, και εκεί είναι το πρόβλημα, γιατί οι χρήστες περνάνε εκεί μέσα πολύ περισσότερη ώρα απ' όση φαντάζεσαι.

Γιατί κανείς δεν είναι χαρούμενος μέσα σε ένα CRM #

Σκέψου τα email clients και τα CRMs. Δουλεύουν. Το mail φεύγει, το deal καταγράφεται. Και όμως κανείς δεν είναι χαρούμενος μέσα τους — αυτά τα εργαλεία είναι συναισθηματικά δεμένα με κούραση, friction, burnout. Γιατί; Δεν φταίει το core feature, φταίει το συσσωρευμένο βάρος από εκατό μικρές ενδιάμεσες στιγμές: το spinner που δεν λέει τίποτα, το «Something went wrong» που σου συμπεριφέρεται λες και έφταιξες εσύ, το dialog που σε διακόπτει για 40ή φορά να ρωτήσει κάτι που όφειλε να ξέρει. Οι μεταβατικές στιγμές είτε απαλύνουν αυτά τα συναισθήματα είτε τα επιδεινώνουν. Ουδέτερο δεν υπάρχει.

Το αγαπημένο μου παράδειγμα είναι από τον φυσικό κόσμο (κλασικό story του χώρου, δεν ξέρω καν αν έγινε ακριβώς έτσι αλλά είναι τέλειο): κτήρια γραφείων δέχονταν παράπονα ότι τα ασανσέρ αργούν. Η μηχανική λύση — γρηγορότερα ασανσέρ — κόστιζε περιουσία. Η σχεδιαστική λύση; Καθρέφτες δίπλα στα ασανσέρ. Τα παράπονα έπεσαν, τα ασανσέρ άθικτα. Δεν μίκρυνε η αναμονή, μίκρυνε η αίσθηση της αναμονής.

Τι μπορεί να κουβαλήσει μια ενδιάμεση στιγμή #

Τώρα το ωραίο: κάποιες από αυτές τις στιγμές μπορούν να ξανασχεδιαστούν ώστε να κουβαλάνε κάτι.

• Αξία — ένα loading screen με ένα πραγματικά χρήσιμο tip για αυτό που πας να κάνεις, όχι «ήξερες ότι υπάρχει το Ctrl+S»
• Delight — ένα μικρό, ήρεμο animation που δίνει σφυγμό (μικρό! ήρεμο! όχι τσίρκο)
• Εκπαίδευση — ένα empty state που μαθαίνει κάτι στον χρήστη αντί να λέει «No items yet» στο κενό
• Στιγμή επιτεύγματος — «καθάρισες 23 emails, τέλος για σήμερα» αντί να σε πετάει πίσω στη λίστα
• Ηρεμία — ένα error που παίρνει το φταίξιμο πάνω του, εξηγεί ανθρώπινα τι έγινε και δίνει διέξοδο

Εδώ όμως είναι και η παγίδα και ας είμαι ειλικρινής: η απάντηση δεν είναι να γεμίσουμε κάθε spinner με κομφετί. Αυτό είναι προσθήκη για την προσθήκη και οι χρήστες το μυρίζονται με τη μία. Η πραγματική δουλειά είναι για κάθε ενδιάμεση στιγμή να κάνεις τρεις ερωτήσεις: πού βρίσκεται ο χρήστης συναισθηματικά, από πού έρχεται, πού πάει να προσγειωθεί; Ένα payment confirmation και ένα «το export σου είναι έτοιμο» ζουν σε διαφορετικά συναισθηματικά σύμπαντα. Όλα είναι σημαντικά, αλλά τίποτα δεν είναι σημαντικό με τον ίδιο τρόπο.

Χαρτογράφησε τους διαδρόμους σου #

Η πρακτική ιδέα λοιπόν, που άρχισα να την εφαρμόζω και εγώ και προτείνω να δοκιμάσεις: χαρτογράφησε αυτά τα states στο app σου. Κυριολεκτικά σε μια λίστα — κάθε loading state, error, dialog, redirect, αναμονή. Ετοιμάσου να σοκαριστείς με το πόσα είναι. Και μετά για το καθένα: το βελτιώνεις, το ξανασκέφτεσαι από την αρχή ή το σκοτώνεις. Τα περισσότερα θέλουν απλά ειλικρίνεια — πες στον χρήστη τι γίνεται και πόσο θα πάρει. Λίγα όμως είναι χρυσές ευκαιρίες που κρύβονται σε κοινή θέα.

Ενιγουει, αυτό δένει με όλα όσα πιστεύω για το software: το προϊόν πρέπει να προσαρμόζεται στην κατάσταση του ανθρώπου και όχι το ανάποδο. Οι ενδιάμεσες στιγμές είναι ακριβώς το σημείο όπου το προϊόν δείχνει αν σέβεται την κατάστασή σου ή αν την αγνοεί.

Αν κάνεις την άσκηση και βρεις κάτι ενδιαφέρον, στείλε μου — τα μαζεύω αυτά.

Αυτά ❤️